De Armeense genocide

…  /  Nederland  /  Nederlandse pers  /  1878–1893  /  Buitenland

Algemeen Handelsblad, 8 mei 1889
Bron: Delpher

Buitenland

De Armenische quaestie begint weer van zich te doen spreken. De vereeniging van Armeniërs te Londen heeft de aandacht gevestigd op een slavenhandel, die nog erger is dan die onder de negers. Zij beweert nl. dat Armenische meisjes met geweld ontvoerd worden om in de harems der Turksche grooten te worden opgesloten.

Van den anderen kant wordt bericht, dat eenige Armeniërs door de overheid zijn gevangen genomen, omdat zij gepoogd hebben een oproer tegen het Turksche gezag te verwekken.

Men zal altijd wel doen, de berichten, die via Konstantinopel door de correspondenten der Engelsche bladen tot ons komen, een weinig te temperen. Maar dit staat toch vast, dat de toestand in Armenië alles behalve rooskleurig is. Sinds de mogendheden op het congres te Berlijn zich het lot der Armeniërs hebben aangetrokken, en zelfs een artikel van het beroemde verdrag aan de verhouding van Rumenië tegenover Turkije hebben gewijd, eischt de bevolking van het ongelukkige land, dat haar nu ook recht zal geschieden. Maar de Porte doet alsof zij nooit van art. 61 van het Berlijnsche verdrag vernomen heeft en sluit den Armeniërs, die het haar te lastig maken, eenvoudig achter slot en grendel.

Onlangs heeft de Turksche regeering zelf een gevolmachtigde gezonden naar Bucharest, Weenen, Londen en Parijs, ten einde de daar wonende Armeniërs te verzoeken de patriottische beweging niet meer te willen steunen; maar de Turksche gevolmachtigde klopte hier aan doovenmansdeuren en werd ginds met den rug ontvangen, zoodat hij onverrichterzake huiswaarts kon keeren. Waarschijnlijk heeft de Porte nu gedacht: als de heeren niet willen hooren moeten ze maar voelen, en nieuwe strenge maatregelen bevolen. Intusschen heeft de Engelsche pers de aandacht harer lezers weer op het Oosten gericht, en zal de Porte van Engelsche zijde wel spoedig een wenk krijgen om wat kalmer in Armenië te werk te gaan, en vooral geen meisjes meer te ontvoeren, daar anders de geheele "slavenbeweging" in Engeland zich weer eens tegen Turkije zou kunnen keeren.