De Armeense genocide

…  /  Nederland  /  Nederlandse pers  /  1915–1918  /  Een betooging van Joden

Algemeen Handelsblad, 3 december 1917
Bron: Delpher

Een betooging van Joden

LONDEN, 2 Dec. (Reuter.) Vanmiddag is hier in het Opera House een groote vergadering gehouden om dank te betuigen aan de Britsche regeering voor haar verklaring in zake Palestina als tehuis voor het Joodsche volk. Er waren in deze bijeenkomst ook vele Arabische en Armenische persoonlijkheden aanwezig. Lord Rothschild zat voor en deed mededeeling van vele ontvangen betuigingen van sympathie. De president van de Armenische nationale delegatie zond o.a. de verklaring, dat hij van harte belangstelde in den grootschen maatregel die met steun der Britsche regeering voor de Joden zou worden genomen, "welke ons recht geeft om te hopen, dat op den dag der overwinning de Armenische aspiratiën zullen worden verwezenlijkt tezelfder tijd dat het Joodsche volk zijn wenschen ziet vervuld."

Lord Rothschild wees er op, dat de vergadering een der merkwaardigste was in de Joodsche geschiedenis der laatste achttienhonderd jaar. Hij deed een beroep op de Joden om samen te werken ten einde de koloniseering van Palestina tot een duurzaam succes te maken.

Rothschild stelde daarop een motie voor om den dank en de vreugde uit te spreken van de Joden voor den steun, dien de regeering geeft aan de nationale aspiratiën van het Joodsche volk.

Lord Robert Cecil zeide dat het hier in deze vergadering niet slechts ging om de bevrijding van de Joden, maar ook om die van het Arabische en Armenische ras. Hij wilde dat de Arabische landen zouden zijn voor de Arabieren, Armenië voor de Armeniërs en Judea voor de Joden en zoo mogelijk ook Turkije voor de Turken. Hij zeide dat Groot-Britannië door het Zionisme te steunen slechts zijn traditioneele politiek volgde van de heerschappij van recht en vrijheid te vestigen.

Lord Robert Cecil vervolgde: Wijl de rechtlooze inval in België door de eerlijke inzichten van het Britsche volk werd gevoeld als een aanval op het beginsel van het recht, acht dit volk het onmogelijk zelfs te denken aan het spreken over vredeswaarden zoolang niet die wandaad is goedgemaakt.

Spr. wees op het zelfbestuur der volken in het Britsche rijk en zeide dat een der groote beginselen, waarvoor Groot-Britannië ten oorlog ging, was de waarborging aan alle volken van het recht zich zelf te regeeren, hun lot te bepalen zonder vrees voor bedreigingen van hun grooter naburen. Een der voornaamste stappen ter uitvoering van dit beginsel is de erkenning van het Zionisme. Een eerste stap naar de gehoopte nieuwe regeling der wereld na den oorlog. Het is hier niet alleen de erkenning van een nationaliteit, maar de herboorte van een natie, die van grooten invloed zal zijn in de geschiedenis der wereld en van onberekenbare gevolgen voor de toekomst van het menschelijk ras.

Mark Sykes zeide dat naar zijn meening de taak van het Zionisme was om de brug te zijn tusschen Azië en Europa. Wij hopen de Arabische beschaving hersteld te zien in Bagdad en Damascus.

De opperrabbijn meende dat de verklaring in zake Palestina de verzekering was van de zijde van het machtigste der Rijken dat de regeling die de geallieerden na ten koste van zooveel levens en rijkdommen voorbereiden, gegrondvest zal zijn op rechtvaardigheid voor alle onderdrukte nationaliteiten.

De Arabische vertegenwoordiger Sjeik Ismail Abdoealakki deelde mede, dat hij door de Turken ter dood was veroordeeld, omdat hij zich aansloot bij de Arabische nationale beweging. Hij vertrouwde dat Engeland en Frankrijk en het groote verbond waarvan deze de grondzuilen zijn, aan zijn broeders de verlossing uit de slavernij zullen brengen. Hij achtte het plicht van iederen Mohammedaanschen Arabier om samen, te werken met mannen van elken godsdienst aan het herstel van zijn ongelukkig land.

Yoesoef Sakagan sprak voor de Syrische Christenen. Ook hij verklaarde uit te zien naar Engeland en Frankrijk om het jegens zijn volksgenooten begane onrecht goed te maken.

Nahoen Sokelof, een der leiders van het Zionisme, zeide dat de Entente cordiale tusschen Joden, Arabieren en Armeniërs reeds in beginsel was aanvaard, door de leidende vertenwoordigers van deze drie natiën. Zoo mocht men met vertrouwen intellectueele, sociale en economische samenwerking in de toekomst verwachten.